Visisonor Media Productions

HOME

PRODUCTIONS

RESEARCH

NEWS

CONT@CT

LINKS

(this page in English)

Mensa Secunda

muziek | dans | theater | video | live elektronica

De vogels hangen aan het plafond. Ze luisteren naar de stem van de chef-kok. Het is Apicius, die beroemde Romeinse kok, die de ingrediënten voor een heerlijk maal aan het bereiden is.

Rondom de keuken zoekt hij, in zijn eigen geheugen, en dommelt weg in zijn ijlende dromen. Waar is die unieke smaak? De ingrediënten praten met hem, hij proeft ze, zij proeven hem.

Twee vreemde ogen verstoppen zich achter een pilaar in de keuken. Ze kijken naar hem, verlangend naar eten. Ze zijn getuigen van de dialoog van de ingrediënten. De vreemde ogen zijn zich bewust van Apicius’ tweede geneugte; het verlangen om te delen. Ze besluiten om voor de zoekende kok te verschijnen, terwijl ze aan het eten deelnemen.

Toch is er iets mis... Apicius smaakt net zo goed als het eten, de ogen genieten van het feest.
Terwijl Apicius wordt geconsumeerd, vragen de ogen zich af waar die unieke smaak vandaan komt. De ogen vragen de hangende vogels. Als ze proeven, mengen zij zich in de ijlende droom, de droom van een ander stel vreemde ogen. Op zoek naar het perfecte gerecht rondom de keuken hij zoekt.

Een verzameling recepten van de beroemde Romeinse kok, Marco Gavio Apicius (voor ca. 25 voor Chr.), heeft als inspiratie gediend voor het verhaal en leverde het scenario voor Mensa Secunda. Het onderwerp van de acties betrof in deze recepten dat het gekookte dier wordt vervangen door de kok, en op die manier levert het spel de verschillende aspecten van totemisme’.

De kok houdt van zijn gerechten en verwordt zelf tot zijn eigen eten. Dan opeens proeft een reflectie van Apicius zichzelf. Dit is een metafoor voor de Goddelijkheden aanbeden door de rituele slachting van de dieren die geïdentificeerd worden met een bepaalde Goddelijkheid; de Goden werden hun eigen voedsel. Het doorbroken taboe wordt gepresenteerd als een archetypisch beeld wanneer Apicius de vreemde ogen voedt met zijn eigen vlees en bloed.

Bacchus, de Bacchanalia en het Dionysisch gedrag worden gepresenteerd in Apicius’ trance en de verschillende karakters die met hem te maken hebben. Apicius’ constante gedaanteverwisselingen tonen een mens zijn delirium; geobsedeerd en vastlopend in een passie.

Dit zijn de overige archetypen die deel van het concept zijn. De opeenvolging van momenten, systemen van symbolen en archetypen worden in een kader geplaatst door het principe van cyclische tijdsbeleving. Gelijktijdige en opeenvolgende geluiden, beelden en geuren zullen de toeschouwers mee op reis nemen naar Apicius’ ijlende dromen. De verschillende lagen waarin het spektakel plaatsvindt geven de toeschouwer de gelegenheid verschillende verhaallijnen te volgen. Cycli van gedaanteverwisselingen passeren de revue tijdens het bestek van het stuk. De parallelle verhaallijnen weven een tapijt van auditieve, visuele en proevende gebeurtenissen; een opeenvolging van scènes waarin de laatste de eerste kan zijn.

CONCEPT
De multidisciplinaire voorstelling Mensa Secunda combineert muziek, dans, theater, video en live-elektronica. Een verzameling recepten van de beroemde Romeinse kok, Marco Gavio Apicius (ca. 25 voor Chr.), heeft als inspiratie gediend voor het verhaal en leverde het scenario voor Mensa Secunda. De actie vindt plaats in de context van Apicius’ delirium in zijn zoektocht naar het perfecte gerecht, zijn duistere dialoog met de ingrediënten, twee trouweloos slaven die zijn gasten op zijn feesten, en de vreemde ogen van Magirus (de gehuurde chef). Gelijktijdige en opeenvolgende geluiden, beelden en beweging nemen de toeschouwer mee op reis naar Apicius’ hallucinerende dromen.

Een virtuoze blokfluit, rijke muzikale achtergronden, percussieve geluiden, dichte ritmische structuren en groteske esthetiek maken de muzikale laag. Muziek wordt gespeeld door de live muzikant (blokfluiten en elektronica) en ook de dansers door middel van het gebruik van de "BodySynth" en "BigEye", een unieke groep sensoren en software die bewegingen "herkennen" en ze draadloos vertalen naar MIDI data (c.q. geluid). Bewegingen en acties gemaakt door de drie dansers en de musicus vormen de kern van de visuele laag. Video beelden worden gebruik tijdens de verschillende scènes van Apicius’ dromen als een dynamisch décor samen met de fysieke acties die plaatsvinden op het podium.
De scènes en hun opvolging zijn genomen van de gangen van een Romeins diner: I Lustratio, wassen en opening, II Gustatio, aperitief, III Mensa prima, eerste hoofdgerecht, IV Lustratio, wassen, V Mensa secunda, dessert met wijn, VI Lustratio, wassen en coda. Mensa Secunda is de scène waarin de kern van het verhaal wordt onthuld; Apicius is zich nog niet bewust van het feit dat hij het tweede "hoofdgerecht" wordt, het dessert vergezeld van wijn…

De bewegende ruimte geeft geen voorkant en geen zijkanten, alleen het concept van Onderwereld (vloer), de Wereld (het midden/mensa) en de Hemel (plafond, hangende vogels en voorwerpen in de keuken). Het publiek heeft het gevoel rondom het scenario, terwijl het stuk zich ontwikkelt, zij bedijken de gebeurtenissen vanuit verschillende perspectieven. De voostelling eindig met de nieuwe Apicius, zichzelf klaar maakt om weer te koken, maar vanuit een ander perspectief. Alles gebeurd in één dag, de tafel draait aan één kant, en stelt een klok voor.

Mensa Secuna gebruikt de context van de Romeinse maaltijd om de vervorming van verlangen naar obsessie voor te stellen. Elementen uit de Romeinse etiquette en beeldspraak worden gemengd om een tijdloos scenario te creëren. Magische atmosferen, metaforen van menselijke obsessies, archetypen en symbolen versmelten tot bewuste en onderbewuste bedoelingen. Een recept wordt een ritueel van gevoed worden; verlangen wordt obsessie, een tafel is tevens altaar... de kok wordt het maal. Elementen keren om. De obsessie reist van karakter naar karakter in een zich oneindig herhalend verhaal.

DRAMATURGY

De acties die beschreven worden in de historische recepten van Marco Gavius Apicius zijn de eerste handreikingen voor de dramaturgie. Een recept is een verhaal op zich zelf; een ritueel van gevoed worden, de levenscyclus. De recepten zijn gebruikt als een geraamte om een analogie te maken met Apicius’ gedaanteverwisselingen. Ze symboliseren de verschillende gedaanteverwisselingen afgeleid van elke obsessie, de onverwachte veranderingen en de speling van het lot. Een aantal emoties en betekenissen worden uit deze handelingen gehaald.

"Verwijder de huid en maak diagonale sneden in het vlees (…) denk er om dat het hoofd niet het water raakt (...) laat alleen het vlees en de botten over."
Een gebeurtenis lijkend op de actie van het snijden van de huid van de hoofdpersoon is krachtig van zichzelf. De actie vindt plaats in de context van Apicius’ delirium en maakt een aantal relaties met de verschillende gezichten van de man zijn droom: de vreemde ogen, de dialoog met de ingrediënten, de slaven die zijn gasten op zijn feesten vermaken. "...laat alleen het vlees en de botten over." Wat wordt er dan genomen wanneer alleen de botten en het vlees overblijven? Waarom is het weggenomen? Voor wie werd het weggenomen? Wie heeft het weggenomen? Van de relatie tussen karakters en elementen uit de scènes halen we de betekenissen, de archetypen en de symbolen dat de essentie van ons concept overbrengen.

De dramaturgie’s tweede bron van acties en primaire bron van karakters is genomen uit historische teksten gevonden in "Il Satyricon" door Petronius (ca. 62 na Chr.). De manieren voor, tijdens en na de maaltijd (de tafelmanieren), de verschillende functies van de slaven, de gasten, sociale rol van de diners, zijn naast een onnoemelijke hoeveelheid andere beelden een enorm rijke bron van beelden die gepresenteerd worden als symbolen en elementen leveren die het esthetische verhaal van de ‘performance’ afronden.